Dag 170

Ooit was ik een mooi eikenblad.

Maar nu heb ik een heel groot gat.

Dat deed een rups, harig en klein.

Hij nam een hap, kauwde me fijn.

Toen riep ik; hé wat denk je wel,

ik knaag toch ook niet aan jouw vel?

Maar dat kon rups niks schelen hoor.

Hij hapte weer en at snel door!

 

Ik ging wat waaien, draaide rond.

Zo viel die rups vàst op de grond.

Maar rupsje lachte, deed geen stap.

En nam een extra grote hap.

Toen was het rupsje vol en zei,

Ik kom gauw weer, je bent van mij.

Hij rolde bol mijn blaadje af…

En kreeg toen lekker toch z’n straf.

 

Een grote vogel vloog voorbij.

zo’n dikke rups maakte hem blij.

Dat was een lekker maaltje zeg.

Toen was het hap! En rups was weg!

2 comments

  1. Een duidelijk gevalletje voedselketen .. óf boontje komt om zijn loontje ,daar wil ik vanaf zijn 😉 !
    Je bent echt héél knap in die versjes ,ik geniet ervan !

    Pukkie gaat helemaal top ,nog ruim 2 maanden te gaan !
    hapsnavel helemaal herstelt van niet ziek zijn 😉

  2. Dank je wel Riet!
    Dat schiet al op zeg, twee maanden. Leuk hoor!
    en de hapsnavel is weer helemaal de oude, hij zingt wel wat hoger 😉